Janusz I Starszy

Janusz I Starszy był księciem mazowieckim, najstarszym synem Siemowita III i Eufemii Opawskiej. Od 1373/1374 roku władał jako książę warszawski, a po podziale dziedzictwa ojca w 1381 roku otrzymał ziemię warszawską, nurską, liwską, łomżyńską, ciechanowską, wyszogrodzką i zakroczymską. Był lennikiem Polski i utrzymywał bliskie stosunki z jej władcami. W 1391 roku otrzymał dożywotnio Podlasie.

W czasie wojen z zakonem krzyżackim popierał Polskę. Wziął udział w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku, a w 1411 roku podpisał pokój toruński. Prowadził także reformy gospodarcze i lokował na prawie niemieckim między innymi Ciechanów, Łomżę, Grójec, Maków Mazowiecki, Kolno, Przasnysz i Ostrołękę. W 1406 roku przeniósł główną siedzibę z Czerska do Warszawy.

Był mężem Danuty Anny, córki Kiejstuta, z którą miał trzech synów. Zmarł 8 grudnia 1429 roku w Czersku, a pochowano go w warszawskim kościele św. Jana.

Na podstawie artykułu „Janusz I Starszy” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.