Walery Płoskiewicz

Walery Płoskiewicz, polski ksiądz, pedagog i pisarz, urodził się 9 grudnia 1878 roku w Przasnyszu. Studiował teologię w Seminarium Duchownym w Płocku. Po święceniach kapłańskich został kapelanem biskupa Jerzego Szembeka, z którym w 1903 roku przeniósł się do Petersburga. Na tamtejszej Akademii Duchownej uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. W 1910 roku mianowano go kanonikiem honorowym kapituły mohylewskiej i kanclerzem kurii. Pracował także w sądownictwie kościelnym i wizytował kościoły.

W 1917 roku został delegowany do Komisji Likwidacyjnej do Spraw Królestwa Polskiego, a rok później wrócił do kraju. Objął stanowisko referenta do spraw religijnych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1922 roku przebywał w Łucku, później był kapelanem sióstr nazaretanek w Warszawie i nauczał religii w gimnazjum żeńskim. W latach 1934-1936 pełnił obowiązki rektora kościoła św. Andrzeja, a w 1936 roku został proboszczem kolegiaty w Ołyce. Ogłosił prace „Z dziejów diecezji kresowych” oraz „Władza biskupów katolickich w świetle prawodawstwa imperium rosyjskiego”. Podczas okupacji niemieckiej brał udział w tajnym nauczaniu i był kapelanem AK w czasie powstania warszawskiego. Zginął 27 sierpnia 1944 roku w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Walery Płoskiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.